| تبليغات | X |
ایول ایول، داش باقر رو ایول!
خدا رو شکرمی کنم که پیش ازمردنم دوتا چیز رو دیدم و شنیدم:
یکی دیدن این که "مسعود بی نمکی" بلاخره چماق رو کنار گذاشت و برای
گفتن حرفاش به یه وسیله ی دیگه اون هم ازنوع فرهنگیش رو اورد وبه قول
"شریفی نیا" تو سکانس پایانی "اخراجی ها" روش کم شد!
هرچند که فیلم "اخراجی ها" از جنبه ی هنری هیچ چیز قابل ارائه ای نداشت
که بشه دیگرون رو به دیدنش ترغیب کرد، اما من از یه جنبه ی دیگه دوست
داشتم که آمار فروش فیلم بالا بره، اونم ازاین منظرکه:
حالا که یه آدم اصلاح ناپذیری مثل "مسعود بی نمکی" (درست مثل شخصیت
مجید سوزوکی) خودش پذیرفته که باید تو راه تمدن گام برداره و این پندارش رو
هم به کردار تبدیل کرده، ما هم وظیفه داریم که بهش کمک کنیم تا مزه ی پول و
اقبال عموم رو تا حد وسعش درک کنه وهمکاریش برای ساختن همین فیلم روبه
منزله ی توبه نامه ازش بپذیریم. البته اونم به شرطی که قول بده وسط راه یهو
فیلش یاد هندستون نکنه!
اون چیزدیگه ای که پیش ازمرگم دیدم والبته شنیدم (وحالا دیگه با خیال راحت
می تونم بمیرم) صحبت های "باقر لنکرانی" وزیربهداشت دولت اتلافات بود که
فرمودن: " در50 سال آینده، ایران جمعیت پیری خواهد داشت و ازهم اکنون باید
برای جمعیت بالای کهنسالان و مشکلات آنان برنامه ریزی کنیم."
واین یعنی نخستین بارقه های امید! یعنی این که درست پس از گذشت 643 روز
از شروع به کاردولت نهم، ارتکاب اولین موضع گیری درست ومطابق با اصول
و منطق ازجانب یکی ازدولت مردان - ازبالاترین مقام آن یعنی رییس تعداد کمی
ازجمهورگرفته تا آبدارچی بخشداری ممسنی- بلاخره به نام آقای باقرخان لنکرانی
ثبت شد!
هورااااااااااااا